PT-141 10mg
PT-141 (bremelanotyd) – analog melanokortyny działający na receptor MC4R w OUN, badany klinicznie. Cena i analiza partii.
49.00 EUR · W magazynie
Ten produkt jest przeznaczony wyłącznie do celów naukowych i badawczych oraz jako wzorzec odniesienia w analizach HPLC i nie jest dopuszczonym do obrotu produktem leczniczym. Nie jest przeznaczony do diagnozowania, leczenia ani profilaktyki chorób u ludzi lub zwierząt. Nie został zatwierdzony przez FDA, EMA ani żaden krajowy organ regulacyjny. Informacje na tej stronie mają charakter naukowo-informacyjny i nie stanowią porady medycznej, zalecenia stosowania ani twierdzenia o skuteczności klinicznej i bezpieczeństwie.
PT-141 – czym jest ten peptyd
PT-141, znany również jako bremelanotyd, to syntetyczny peptyd pochodny Melanotanu II. Należy do rodziny melanokortyn, jednak jego profil aktywności receptorowej różni się istotnie od profilu cząsteczki wyjściowej.
Związek ten uzyskano podczas badań nad analogami pigmentacyjnymi, w których stwierdzono aktywność niezwiązaną z pigmentacją. To odkrycie skierowało zainteresowanie badawcze w innym kierunku.
Główna opisana aktywność dotyczy receptora melanokortyny-4 (MC4R), zlokalizowanego w ośrodkowym układzie nerwowym, a nie receptora melanokortyny-1 (MC1R), odpowiedzialnego za pigmentację.
Pierwowzorem tej grupy jest α-MSH – hormon wytwarzany samodzielnie przez organizm. Melanotan II jest jego bardziej stabilną syntetyczną wersją. PT-141 to pozostałość Melanotanu II po częściowym rozkładzie: cykliczny peptyd złożony z siedmiu aminokwasów. Ta niewielka zmiana zmienia powinowactwo receptorowe – PT-141 niemal nie działa na MC1R (pigmentacja), ale zachowuje swoje działanie na MC3R i MC4R w mózgu.
Bremelanotyd to naukowa nazwa tej samej cząsteczki.
Mechanizm działania
Cząsteczka wiąże się z receptorem melanokortyny-4 w podwzgórzu. W przeciwieństwie do związków działających na układ naczyniowy, mechanizm ten jest ośrodkowy – rozpoczyna się w mózgu, a nie w tkankach obwodowych.
Ta różnica jest istotna, ponieważ odróżnia związek od inhibitorów fosfodiesterazy, których działanie jest naczyniowe. Oba mechanizmy są od siebie niezależne.
Receptor melanokortyny-4 uczestniczy również w regulacji apetytu i bilansu energetycznego, co stanowi podstawę odrębnych kierunków badań nad tym samym receptorem.
W badaniach na zwierzętach prześledzono, co dzieje się po aktywacji MC4R: w niewielkim obszarze podwzgórza (przyśrodkowej okolicy przedwzrokowej) uwalniana jest dopamina. Obszar ten odpowiada za motywację, a nie za samo wykonanie. Dlatego PT-141 wzmacnia już istniejący sygnał, a nie tworzy nowego – w badaniach bez odpowiedniego bodźca nie stwierdzono efektu.
Dane badawcze i obserwacje
Obserwacje koncentrują się na odpowiedziach o charakterze ośrodkowym i były monitorowane za pomocą standaryzowanych kwestionariuszy w warunkach kontrolowanych.
Osobna grupa badawcza zajmuje się wpływem na zachowania żywieniowe, wynikającym z roli tego samego receptora w regulacji energetycznej.
Odnotowano, że odpowiedź pojawia się z pewnym opóźnieniem w stosunku do podania, co odpowiada ośrodkowemu charakterowi mechanizmu. Przy podaniu podskórnym najwyższe stężenie we krwi osiągane jest po około godzinie, a połowa substancji rozkłada się w ciągu około 2,7 godziny. Odpowiedź pojawia się później niż szczyt stężenia we krwi i utrzymuje się po jego wystąpieniu.
Badania kliniczne obejmują trzy grupy: u mężczyzn – donosowo i podskórnie (Molinoff 2003, Diamond 2004); u kobiet – donosowo (Safarinejad 2008); u kobiet – podskórnie, dwa duże badania III fazy (RECONNECT, 2016–2018). Jest to jedyny peptyd w tej kategorii badany u obu płci.
Przy interpretacji opublikowanych danych należy uwzględnić różnicę między warunkami przedklinicznymi a klinicznymi. Wyniki hodowli komórkowych i modeli zwierzęcych opisują mechanizm, ale nie pozwalają na wyciąganie ilościowych wniosków dotyczących warunków ludzkich.
Zakresy dawek stosowane w badaniach przedklinicznych często nie są bezpośrednio przekładalne ze względu na różnice metaboliczne między gatunkami. To ograniczenie jest konsekwentnie wskazywane w pracach przeglądowych.
Przykładowe obliczenia
Poniższe obliczenia stanowią wyłącznie przykłady matematyczne, pokazujące zależność między całkowitą ilością substancji, objętością rozpuszczalnika a uzyskanym stężeniem. Nie stanowią one zalecenia dotyczącego dawkowania, schematu podawania ani instrukcji stosowania.
Przy rozpuszczeniu 10 mg w 2 ml wody bakteriostatycznej:
Uzyskane stężenie wynosi 5 mg/ml, przy czym 0,20 ml zawiera 1 mg substancji.
Przykładowe wartości:
- 0,1 ml = 0,5 mg
- 0,2 ml = 1 mg
- 0,3 ml = 1,5 mg
- 0,4 ml = 2 mg
- 0,5 ml = 2,5 mg
Przegląd publikacji naukowych
PT-141 jest jednym ze związków w tej kategorii, które przeszły kontrolowane badania kliniczne, dzięki czemu dane na jego temat są bardziej usystematyzowane niż w przypadku większości innych peptydów w tej grupie.
Wyniki odnoszą się do konkretnych badanych populacji i warunków.
Forma donosowa została wycofana w 2008 roku, ponieważ u części uczestników dochodziło do podwyższenia ciśnienia krwi. Od tego czasu wszystkie badania prowadzono z użyciem formy podskórnej, przy niższej dawce. W III fazie zastosowano jednorazową dawkę 1,75 mg podskórnie. W 2019 roku ta forma została zatwierdzona w USA dla jednego konkretnego wskazania u kobiet. Podajemy to jako fakt z literatury, a nie jako wskazówkę do stosowania.
Różnica względem placebo w tych badaniach jest statystycznie istotna, ale niewielka.
Dane dotyczące bezpieczeństwa z badań
Najczęstsze obserwacje to nudności, zaczerwienienie i ból głowy. W III fazie nudności wystąpiły u około 40% uczestników – najczęściej na początku, później ustępując. Około 13% przerwało udział z tego powodu. Rzadziej: reakcja w miejscu podania i zatkany nos (przy formie donosowej).
Ciśnienie krwi wzrastało przejściowo – skurczowe o około 6 mmHg, rozkurczowe o około 3 mmHg. Szczyt występuje 2–4 godziny po podaniu, a do 12. godziny ciśnienie się normalizuje. Z tego powodu wstrzymano program badań nad formą donosową.
Przy wielokrotnym podawaniu opisano ciemnienie skóry w niektórych miejscach – na twarzy, dziąsłach i klatce piersiowej, częściej u osób o ciemniejszej karnacji. Wynika to z resztkowego działania na MC1R. Zależy od dawki i nie zawsze ustępuje.
Opisane interakcje: z inhibitorami PDE5 (oba efekty naczyniowe się sumują), z alkoholem (nasilone nudności i zawroty głowy), z lekami obniżającymi ciśnienie krwi (nieprzewidywalne działanie). PT-141 spowalnia opróżnianie żołądka, a tym samym spowalnia wchłanianie substancji przyjmowanych doustnie w tym samym czasie.
Ogólnym ograniczeniem dla związków z tej kategorii jest brak długoterminowych badań kontrolowanych u ludzi. Dostępne informacje opisują mechanizm i obserwacje krótkoterminowe, a nie profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
Produkt przeznaczony jest wyłącznie do celów badawczych. Nie jest żywnością, suplementem diety ani lekiem i nie jest przeznaczony do diagnozowania, leczenia ani zapobiegania chorobom.