GHRP-2 – heksapeptyd, agonista receptora greliny, badany pod kątem uwalniania hormonu wzrostu i IGF-1. Cena i analiza partii.
29.00 EUR · W magazynie



Ten produkt jest przeznaczony wyłącznie do celów naukowych i badawczych oraz jako wzorzec odniesienia w analizach HPLC i nie jest dopuszczonym do obrotu produktem leczniczym. Nie jest przeznaczony do diagnozowania, leczenia ani profilaktyki chorób u ludzi lub zwierząt. Nie został zatwierdzony przez FDA, EMA ani żaden krajowy organ regulacyjny. Informacje na tej stronie mają charakter naukowo-informacyjny i nie stanowią porady medycznej, zalecenia stosowania ani twierdzenia o skuteczności klinicznej i bezpieczeństwie.
GHRP-2 to syntetyczny heksapeptyd z rodziny peptydów uwalniających hormon wzrostu. Działa na receptor greliny i należy do najdokładniej zbadanych przedstawicieli tej grupy.
Związek został opisany jeszcze przed odkryciem samej greliny, co oznacza, że receptor zidentyfikowano za pomocą sztucznych ligandów, zanim znaleziono jego naturalnego partnera. Fakt ten jest często odnotowywany w historycznych przeglądach tej dziedziny.
W porównaniu z GHRP-6, w przypadku GHRP-2 opisuje się słabiej wyrażony wpływ na apetyt przy porównywalnej aktywności sekretagogowej.
Cząsteczka wiąże się z receptorem greliny w przysadce mózgowej i podwzgórzu. Wiązanie w przysadce prowadzi do uwolnienia hormonu wzrostu drogą niezależną od receptora GHRH.
Oba mechanizmy – GHRH i grelinowy – działają wspólnie, co stanowi podstawę badań nad ich łączną aktywacją. Odpowiedź przy jednoczesnej stymulacji opisywana jest jako większa niż suma poszczególnych efektów.
Wiązanie w podwzgórzu uczestniczy w regulacji apetytu, przy czym w przypadku GHRP-2 ten komponent jest słabiej wyrażony niż w przypadku GHRP-6.
Obserwacje śledzą stężenia hormonu wzrostu i IGF-1, a także wpływ na kortyzol i prolaktynę. Odnotowuje się pewien wzrost obu tych parametrów, co odróżnia związek od selektywnych analogów.
Odrębny kierunek badań dotyczy zastosowania diagnostycznego związku przy ocenie rezerwy przysadkowej.
Przy długotrwałym stosowaniu odnotowuje się zmniejszenie odpowiedzi, przypisywane obniżonej wrażliwości receptora.
Przy interpretacji opublikowanych danych należy uwzględnić różnicę między warunkami przedklinicznymi a klinicznymi. Wyniki z hodowli komórkowych i modeli zwierzęcych opisują mechanizm, ale nie pozwalają na ilościowe wnioski dotyczące warunków u ludzi.
Zakresy dawek stosowane w badaniach przedklinicznych często nie są bezpośrednio przekładalne ze względu na różnice metaboliczne między gatunkami. To ograniczenie jest konsekwentnie wskazywane w pracach przeglądowych.
Poniższe obliczenia są wyłącznie przykładami matematycznymi, pokazującymi zależność między całkowitą ilością substancji, objętością rozpuszczalnika a uzyskanym stężeniem. Nie stanowią one zalecenia dotyczącego dawkowania, schematu podawania ani instrukcji użycia.
Uzyskane stężenie wynosi 2,5 mg/ml, przy czym 0,40 ml zawiera 1 mg substancji.
Przykładowe wartości:
Uzyskane stężenie wynosi 5 mg/ml, przy czym 0,20 ml zawiera 1 mg substancji.
Przykładowe wartości:
Literatura dotycząca związków GHRP gromadziła się przez trzy dekady i obejmuje zarówno prace mechanistyczne, jak i zastosowania diagnostyczne.
Porównanie poszczególnych przedstawicieli wymaga uwagi ze względu na różnice w selektywności i w badanych zakresach.
Opisywane obserwacje obejmują wzrost poziomu kortyzolu i prolaktyny, reakcje w miejscu podania oraz krótkotrwałe uczucie głodu.
Odnotowuje się zależność od stężenia oraz obniżenie odpowiedzi przy długotrwałym stosowaniu.
Ogólnym ograniczeniem związków z tej kategorii jest brak długoterminowych, kontrolowanych badań u ludzi. Dostępne informacje opisują mechanizm i krótkoterminowe obserwacje, a nie profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
Produkt przeznaczony jest wyłącznie do celów badań naukowych. Nie jest żywnością, suplementem diety ani lekiem i nie jest przeznaczony do diagnostyki, leczenia ani profilaktyki chorób.