PT-141 10mg
PT-141 – analog melanokortyny (bremelanotyd) działający na MC4R, badany w kontekście ośrodkowej sygnalizacji melanokortynowej. Cena i analiza partii.
49.00 EUR · W magazynie
Ten produkt jest przeznaczony wyłącznie do celów naukowych i badawczych i nie jest dopuszczonym do obrotu produktem leczniczym. Nie jest przeznaczony do diagnozowania, leczenia ani profilaktyki chorób u ludzi lub zwierząt. Nie został zatwierdzony przez FDA, EMA ani żaden krajowy organ regulacyjny. Informacje na tej stronie mają charakter naukowo-informacyjny i nie stanowią porady medycznej, zalecenia stosowania ani twierdzenia o skuteczności klinicznej i bezpieczeństwie.
PT-141 – czym jest ten peptyd
PT-141, znany również jako bremelanotyd, jest syntetycznym peptydem pochodnym Melanotanu II. Należy do rodziny melanokortyn, jednak profil jego aktywności receptorowej różni się istotnie od cząsteczki wyjściowej.
Związek ten uzyskano w badaniach nad analogami pigmentacyjnymi, w których stwierdzono aktywność niezwiązaną z pigmentacją. To odkrycie skierowało zainteresowanie badawcze w innym kierunku.
Główna opisywana aktywność dotyczy receptora melanokortyny-4, znajdującego się w ośrodkowym układzie nerwowym, a nie receptora melanokortyny-1, odpowiedzialnego za pigmentację.
Prekursorem tej grupy jest α-MSH – hormon wytwarzany samodzielnie przez organizm. Melanotan II to jego bardziej stabilna, syntetyczna wersja. PT-141 to pozostałość Melanotanu II po częściowej degradacji: cykliczny peptyd złożony z siedmiu aminokwasów. Ta niewielka zmiana zmienia receptor docelowy – PT-141 niemal nie działa na MC1R (pigmentacja), ale zachowuje działanie na MC3R i MC4R w mózgu.
Bremelanotyd to naukowa nazwa tej samej cząsteczki.
Mechanizm działania
Cząsteczka wiąże się z receptorem melanokortyny-4 w podwzgórzu. W przeciwieństwie do związków działających na układ naczyniowy, mechanizm ten ma charakter ośrodkowy – rozpoczyna się w mózgu, a nie w tkankach obwodowych.
Ta różnica jest istotna, ponieważ odróżnia ten związek od inhibitorów fosfodiesterazy, których działanie jest naczyniowe. Oba mechanizmy są od siebie niezależne.
Receptor melanokortyny-4 uczestniczy również w regulacji apetytu i bilansu energetycznego, co stanowi podstawę odrębnych kierunków badań nad tym samym receptorem.
W badaniach na zwierzętach prześledzono, co dzieje się po aktywacji MC4R: w niewielkim obszarze podwzgórza (przyśrodkowym obszarze przedwzrokowym) uwalniana jest dopamina. Obszar ten odpowiada za motywację, a nie za samo wykonanie czynności. Dlatego PT-141 wzmacnia już istniejący sygnał, a nie tworzy nowego – w badaniach bez odpowiedniego bodźca nie odnotowano efektu.
Dane badawcze i obserwacje
Obserwacje koncentrują się na odpowiedziach mediowanych ośrodkowo i były monitorowane za pomocą standaryzowanych kwestionariuszy w warunkach kontrolowanych.
Odrębna grupa badań analizuje wpływ na zachowania żywieniowe, wynikający z roli tego samego receptora w regulacji energetycznej.
Odnotowano, że odpowiedź pojawia się z pewnym opóźnieniem względem podania, co odpowiada ośrodkowemu charakterowi mechanizmu. Przy podaniu podskórnym najwyższe stężenie we krwi osiągane jest po około godzinie, a połowa substancji rozkłada się w ciągu około 2.7 godziny. Odpowiedź pojawia się później niż szczyt stężenia we krwi i utrzymuje się po jego wystąpieniu.
Badania kliniczne obejmują trzy grupy: u mężczyzn – donosowo i podskórnie (Molinoff 2003, Diamond 2004); u kobiet – donosowo (Safarinejad 2008); u kobiet – podskórnie, dwa duże badania III fazy (RECONNECT, 2016–2018). Jest to jedyny peptyd w tej kategorii badany u obu płci.
Przy interpretacji opublikowanych danych należy uwzględnić różnicę między warunkami przedklinicznymi a klinicznymi. Wyniki hodowli komórkowych i modeli zwierzęcych opisują mechanizm, lecz nie pozwalają na wnioski ilościowe dotyczące warunków ludzkich.
Zakresy dawek stosowane w badaniach przedklinicznych często nie są bezpośrednio przekładalne ze względu na różnice w metabolizmie między gatunkami. Ograniczenie to jest konsekwentnie wskazywane w pracach przeglądowych.
Przykładowe obliczenia
Poniższe obliczenia stanowią wyłącznie przykłady matematyczne, pokazujące zależność między całkowitą ilością substancji, objętością rozpuszczalnika a uzyskanym stężeniem. Nie stanowią one zalecenia dotyczącego dawkowania, schematu podania ani instrukcji stosowania.
Po rozpuszczeniu 10 mg w 2 ml wody bakteriostatycznej:
Uzyskane stężenie wynosi 5 mg/ml, przy czym 0.20 ml zawiera 1 mg substancji.
Przykładowe wartości:
- 0.1 ml = 0.5 mg
- 0.2 ml = 1 mg
- 0.3 ml = 1.5 mg
- 0.4 ml = 2 mg
- 0.5 ml = 2.5 mg
Przegląd publikacji naukowych
PT-141 należy do związków w tej kategorii, które przeszły kontrolowane badania kliniczne, co sprawia, że dane na jego temat są bardziej usystematyzowane niż w przypadku większości innych peptydów w tej grupie.
Wyniki odnoszą się do konkretnych badanych populacji i warunków.
Formę donosową porzucono w 2008 r., ponieważ u części uczestników dochodziło do podwyższenia ciśnienia krwi. Od tego czasu wszystkie badania prowadzono z zastosowaniem formy podskórnej w niższej dawce. W III fazie zastosowano pojedynczą dawkę 1.75 mg podskórnie. W 2019 r. ta forma została zatwierdzona w USA dla jednego konkretnego wskazania u kobiet. Podajemy to jako fakt z literatury, a nie jako wskazówkę dotyczącą stosowania.
Różnica względem placebo w tych badaniach jest statystycznie istotna, lecz niewielka.
Dane dotyczące bezpieczeństwa z badań
Najczęściej obserwowane są nudności, zaczerwienienie oraz ból głowy. W III fazie nudności występowały u około 40 % uczestników – najczęściej na początku, później ustępowały. Około 13 % uczestników przerwało udział z tego powodu. Rzadziej występowały: reakcja w miejscu podania oraz zatkany nos (przy formie donosowej).
Ciśnienie krwi wzrasta przejściowo – skurczowe o około 6 mmHg, rozkurczowe o około 3 mmHg. Szczyt występuje 2–4 godziny po podaniu, a do 12. godziny wraca do normy. To właśnie z tego powodu wstrzymano program badań nad formą donosową.
Przy wielokrotnym stosowaniu opisano przyciemnienie skóry w niektórych miejscach – na twarzy, dziąsłach i piersiach, częściej u osób o ciemniejszej karnacji. Wynika to z resztkowego działania na MC1R. Jest zależne od dawki i nie zawsze ustępuje.
Opisane interakcje: z inhibitorami PDE5 (oba działania naczyniowe się sumują), z alkoholem (nasilone nudności i zawroty głowy), z lekami na ciśnienie krwi (nieprzewidywalne działanie). PT-141 spowalnia opróżnianie żołądka, a tym samym opóźnia wchłanianie substancji przyjmowanych doustnie w tym samym czasie.
Ogólnym ograniczeniem dla związków z tej kategorii jest brak długoterminowych, kontrolowanych badań u ludzi. Dostępne informacje opisują mechanizm oraz obserwacje krótkoterminowe, a nie profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
Produkt jest przeznaczony wyłącznie do celów badawczo-naukowych. Nie jest żywnością, suplementem diety ani produktem leczniczym i nie jest przeznaczony do diagnozowania, leczenia ani zapobiegania chorobom.